Вітаем Вас на паэтычнай старонцы Аркадзя Куляшова

Аркадзь Куляшоў

Прыціхнуў боль,
Адна туга тупая...
Не пазваніць табе,
Не адшукаць...
Як шчырасці тваёй мне не хапае,
Як не хапае мне цябе, Аркадзь.

Лісток, з галінкі адарваны, шаснуў
Ля сэрца,
Паляцеў — не здаганю...
Гарыць касцёр твой
Ля шашы Варшаўскай,
I кожны дзень
Бягу я да агню.

Штодня жыву між кніг тваіх і песень,
I ціха на зямлі тваёй плывуць
Любімыя табой Віхра і Беседзь
I ў акіян жыццё тваё нясуць.

Цяжкім ты пры жыцці быў ці інайшым,
Каго ты не любіў,
Каго любіў, —
Пачнуць хлусіць мемуарысты нашы...
А праўда ўся:
Ты Куляшовым быў.

Ты мудры быў —
I тут мне не пярэчаць —
I ўсё аддаў праўдзіваму радку...
Ты марыў зноў праплыць па роднай рэчцы,
Каб сонца з вёслаў капала ў раку.

Асенні дзень.
Лятуць на поўдзень гусі.
Над Свіслаччу стаю я пад вярбой
I скарджуся,
I радасцю дзялюся,
I, як заўсёды, раюся з табой.

Пад сонцам
I пад небам перуновым
Цяжэй нам без цябе пісаць і жыць...
I кружыцца планета Куляшова,
I песня пра Алесю ўсё звініць.

RSS-материал